In de zomer van 1933 werd in het Vlaams-Brabantse Tielt-Winge een voetbalclub opgericht met de naam “Vrij en Blij”, maar deze benaming werd niet aanvaard door de KBVB zodat men koos voor Tielt Sport. De geel-blauwe ploeg kwam de eerste twee seizoenen uit in de reeks van beginnende clubs. Tielt Sport, dat het stamnummer 2076 kreeg, slaagde erin om tweemaal na elkaar kampioen te spelen en zo Kampioen van Brabant te worden. Dit was het sein om “echt” in competitie te gaan. Er moest wel verhuisd worden van terrein omdat het veld in de Kraasbeek niet voldeed aan de vereiste afmetingen. Men vond een geschikt terrein langs de Blereberg. De volgende vier seizoenen kwam het team uit in Derde Gewestelijke maar men kon de voorgaande successen niet herhalen. Tielt Sport kreeg het alsmaar moeilijker om de kosten te dekken en bij de mobilisatie van negen spelers voor het Belgische leger besloot de club er in 1939 voorlopig mee te stoppen.

In 1941 werd de club opnieuw opgericht en men sloot, om de verplaatsingskosten te beperken, ditmaal aan bij de Vlaamsche Voetbalbond. Twee jaar werd in deze bond gespeeld samen met nog twee andere clubs uit Tielt-Winge, namelijk Tielt Berg en FC Tielt. Tielt Sport sloot zich voor het seizoen 1943-’44 terug aan bij de KBVB en kreeg daar ook een nieuw stamnummer: 3950. Na een kortstondig verblijf aan de “radiomeubelenfabriek” verhuisde men naar de St.-Annastraat. Men kon zich steevast in de top van de rangschikking van Derde Gewestelijke nestelen. Financiële problemen maakten in 1947 alweer een einde aan de activiteiten en voor de tweede maal verdween de club.

Lang bleef de gemeente zonder voetbal niet want in de lente van 1950 werd de club wederom opgericht met alweer een nieuw stamnummer: 5337. De eerste twee seizoenen verliepen op sportief vlak zeer bescheiden maar vanaf 1953 groeide de club en werd men een lange periode één van de toonaangevers van Derde Provinciale. Na tweemaal een derde plaats kwam men steeds dichter bij de titel. In 1956 was het Bekkevoort dat één puntje meer had, in 1957 was het Halle V.V. dat met twee punten kampioen werd net voor Tielt Sport. Het leek er even op dat men deze ontgoocheling niet kon verwerken maar in het seizoen 1959-’60 speelde men dan toch kampioen ten koste van Verbroedering Wilsele. In Tweede Provinciale werd het eerste jaar een zevende plaats gehaald maar in 1961-’62 degradeerde men terug naar Derde waar men terug bouwde aan een nieuwe ploeg. Vrij snel werd er terug in de top van het klassement gespeeld maar een promotie zat er niet in. Even was er paniek als het kampioenschap van 1968-’69 op de twee na laatste plaats werd beëindigd. Het jaar nadien, 1969-’70, werd het meest memorabele in de clubgeschiedenis. Na een tweestrijd met Halle V.V. moest Tielt in een testwedstrijd uitmaken wie er kampioen werd. Deze topmatch dat gespeeld werd op het terrein van Oplinter werd door Tielt Sport overduidelijk gewonnen met 3-0. De geel-blauwe formatie had de titel en de promotie vast en mocht terug naar Tweede Provinciale waar men drie jaar lang kon verblijven. Na het seizoen 1972-’73 zakte men terug naar Derde. Na twee pogingen om hun verloren plaats in Tweede Provinciale terug te winnen strandde Tielt op respectievelijk een vijfde en een derde stek. In plaats van de nagestreefde promotie volgde er in 1976 een onverwachte degradatie na een vijftiende plaats, en moest voor het eerst naar Vierde Provinciale. De jacht op de titel werd in 1977 afgesnoept door Motbroek en in 1979 waren er de buren van Rillaar die met de titel ging lopen. Maar de eindronde bracht soelaas want het derde ticket voor promotie werd behaald. Tielt Sport was gelanceerd want het jaar nadien werd ook de titel gepakt in Derde Provinciale dankzij een thuisoverwinning tegen concurrent Lubbeek. Opnieuw kon men drie seizoenen standhouden in Tweede Provinciale waarin een nieuw speelveld werd aangelegd in de Bleukenstraat. In 1983 eindigde men allerlaatste en het einde van de club leek een feit omdat de uitbouw van een nieuwe infrastructuur, de bijhorende grote leningen en het opstappen van de grote geldschieter de club duur kwam te staan. Een nieuwe bewindsploeg zorgde er gelukkig voor dat de club terug tot leven kwam. Doch kon men niet vermijden dat men in één ruk zakte naar de laagste afdeling. Het werd een periode van twaalf jaar waarin de nadruk lag op een goed jeugdbeleid en de aflossing van de schulden. In het begin van de jaren 90 kon er weer met iets hogere ambities gestart worden. In het seizoen 1993-’94 leidde dit tot een eerste succes, na een nek-aan-nekrace met Deurne, waarbij men op de laatste speeldag de titel kon binnenrijven. Ondanks de promotie naar Derde Provinciale bleef het intern rommelen en er dreigde alweer een catastrofe in 1995. Er werd een nieuwe voorzitter gevonden die de club verder op weg hielp en de nodige middelen ter beschikking stelde om verdere ambities te koesteren. Dankzij enkele fusies kon Tielt Sport in 1998 na een vierde plaats toch promoveren naar Tweede Provinciale dat het hoogst haalbare was voor de club. Dat bleek zo nadat Tielt slechts een elfde plaats kon versieren in 2000. Na respectievelijk een 12de plaats in 2001 en een 13de plaats in 2002 eindigde men allerlaatste in 2003. Opnieuw in Derde Provinciale duurde het enkele jaren alvorens het team zijn draai weer kon vinden. Tijdens het seizoen 2007-’08 was men lange tijd in strijd voor de titel maar men moest uiteindelijk tevreden zijn met de tweede plaats na Haacht.

Op 1 juli 2010 besloot men echter een fusie aan te gaan met Sint-Joris Vrienden Motbroek (stamnummer 7612) tot Tielt-Winge 3000. De fusieclub speelde verder met het stamnummer 5337 van Tielt Sport.

Bron: 100 jaar KBVB clubvoetbal in het Hageland, Martin Simons, Lexicon der Clubs 

Foto’s: 100 jaar KBVB clubvoetbal in het Hageland, Martin Simons   

                                      

       

Tielt Sport in 1934

Seizoen 1946-’47

1969-’70

1976-’77

Seizoen 2006-’07