Fernand Goyvaerts, geboren in Mechelen op 24 oktober 1938, debuteerde op 16-jarige leeftijd bij Club Brugge, dat toen nog in de Tweede Klasse vertoefde. De jonge Mechelaar viel vooral op door zijn kleine gestalte en uitstekende techniek. De aanvaller groeide in geen tijd tot een vaste waarde bij blauw-zwart, met wie hij in 1959 de promotie naar Eerste Klasse afdwong. Ook in de hoogste afdeling toonde de toen 21-jarige Goyvaerts zijn talent, hij werd telkens topschutter van het team.
Op 24 september 1961 nam Club Brugge het op tegen co-leider RSC Anderlecht; paars-wit won met 2-0. Goyvaerts stak het verlies op de slechte tactiek van zijn coach, de Roemeen Norberto Höfling, die op zijn beurt Goyvaerts een gebrek aan inzet verweet. Op training gingen de twee met elkaar in de clinch, wat leidde tot een schorsing voor Goyvaerts. De balgoochelaar stond bekend als een enfant terrible en mocht van het clubbestuur andere oorden opzoeken.
Hij trok naar het buitenland en vond onderdak bij FC Barcelona, dat 5 miljoen oude Belgische franken (zo’n €125.000) betaalde voor hem. De 23-jarige Belg mocht in 1962 aantreden in de finale van de Jaarbeursstedenbeker. Barcelona verloor in de finale van Valencia. Na verloop van tijd werd Goyvaerts, die in Spanje steevast “Fernando” genoemd werd, een publiekslieveling in Barcelona. Hij kreeg er ook de bijnaam “El Rubio Belga”, dat zoveel betekend als “De Blonde Belg”. In het seizoen 1964-’65 werd hij uitgeroepen tot beste buitenlander in de Primera División.
Nadien stapte de aanvaller over naar aartsrivaal Real Madrid, waar hij een ploegmaat werd van stervoetballers als Ferenc Puskás en Francisco Gento. Maar in de Spaanse hoofdstad kwam hij door verscheidene blessures niet zo vaak aan spelen toe als in Catalonië. Hij bracht veel tijd door op de bank en besloot de club na twee seizoenen te verlaten.
Op 7 juli 1967 tekende Goyvaerts bij Elche, de club waar gewezen stervoetballer Alfredo Di Stéfano zijn debuut als trainer maakte. In 1968 verhuisde de toen 30-jarige Goyvaerts naar Frankrijk bij vice-kampioen Nice, maar degradeerde al in zijn eerste seizoen. De club wist echter al na een jaar terug te keren naar het hoogste niveau.
In 1971 haalde Cercle Brugge de ex-speler van aartsrivaal Club terug naar België. Goyvaerts slaagde erin om met de Cercle, dat net gepromoveerd was, in Eerste Klasse te blijven. Na twee jaar Cercle voetbalde hij nog even voor KSC Lokeren, maar nadien zette hij een stap terug. Hij kwam nog uit voor KWSC Lauwe en RRC Tournai. Bij Lauwe was hij ook twee jaar trainer. Na zijn spelerscarrière werd hij voetbalmakelaar en was hij betrokken bij de transfers van Daniel Amokachi, Jean-Pierre Papin, Richard Niederbacher en Włodek Lubański naar België.

Tussen 1959 en 1961 kwam hij acht maal uit voor de nationale ploeg. Op 1 maart 1959 maakte Fernand Goyvaerts in een vriendschappelijk duel tegen Frankrijk zijn debuut. Het was toenmalig selectieheer Constant Vanden Stock die hem voor het eerst opriep. Een maand later scoorde hij zijn eerste en enige interlandgoal. België nam het op tegen Nederland en speelde 2-2 gelijk. Na zijn vertrek naar Spanje kwam hij niet meer in actie bij de Rode Duivels.  

Fernand Goyvaerts overleed op 5 april 2004 in Brugge ten gevolge van een hersenbloeding. Hij werd maar 65 jaar.

Bron: Paul Hermans 

Foto: Het Laatste Nieuws