CLAESSEN, Roger

//CLAESSEN, Roger
CLAESSEN, Roger2017-10-08T10:58:09+00:00

Roger Claessen werd geboren op 27 september 1941 te Weerst (deelgemeente van Dalhem) in de provincie Luik.

In 1956 belandde de jonge Roger Claessen bij Standard Luik. Roger Petit plukte hem voor 300.000 BEF (zo’n €7.500) weg bij Etoile Dalhem. Als grote, sterke aanvaller was scoren amper een uitdaging voor de Luikenaar van Vlaamse afkomst. In het B-elftal scoorde hij 21 keer in een handvol wedstrijden. Niet veel later mocht de temperamentvolle tiener ook met de grote jongens meespelen. Claessen was een echte goalgetter. Hij was kopbalsterk en beschikte over een hard schot. Hij debuteerde in 1958 in het eerste elftal van Standard. In die periode waren Denis Houf, André Piters, Jean Mathonet en Pol Anoul de grote namen in de aanvalslinie. Aanvankelijk kreeg de 17-jarige Claessen weinig speelkansen. De grote doorbraak kwam er pas in het seizoen 1960-’61. Hij maakte toen 13 doelpunten in 19 competitiewedstrijden. Hij werd dat jaar ook 5de in het referendum van de Gouden Schoen.

De Luikenaar was naast het voetbal vaak terug te vinden in Le Carré, een bekende volksbuurt uit de Vurige Stede. Claessen werd Roger “la Honte” genoemd (Roger de Schaamte). Het was algemeen geweten dat Claessen regelmatig dronk en rookte. Hij bracht veel tijd door in de uitgaansbuurten van Luik en deelde het bed met talloze vrouwen. Bovendien had hij ook een passie voor snelle wagens, die hij onder invloed meermaals tot schroot herleidde. Ondanks zijn buitensporige levensstijl bleef hij een publiekslieveling, hij was immers elk seizoen goed voor tientallen doelpunten. Het belette wel niet dat hij regelmatig in de clinch lag met het bestuur, de technische staf en de scheidsrechters. Tijdens de loopbaan van Claessen dook meermaals het gerucht op dat het bestuur hem op de vooravond van belangrijke wedstrijden liet opsluiten, zodat ze zeker waren dat hem niets zou overkomen.

Claessen veroverde zowel in 1961 als in 1963 de landstitel. Midden jaren 60 speelde hij met Standard drie bekerfinales op een rij. In de eerste finale werd hij tijdens de verlengingen van het veld gestuurd nadat hij de lijnrechter een duw had gegeven. Standard verloor uiteindelijk met 3-2 van RSC Anderlecht. De twee daaropvolgende finales wonnen de Rouches met 1-0 en 3-1 van respectievelijk Anderlecht en KV Mechelen.

In Europa bereikte Claessen twee keer een halve finale. In 1962 werden de Rouches door Real Madrid uitgeschakeld in de halve finale van de Europacup I. In 1967 stond Standard in de kwartfinale van de Europacup II tegenover het Hongaarse Györi. De Rouches hadden de heenwedstrijd verloren met 2-1. Op 8 maart vond de terugwedstrijd plaats. Claessen botste met een Hongaarse verdediger en brak zijn arm. Wissels werden nog niet toegestaan. Claessen bleef aan de kant, dronk een halve fles whiskey en stapte in het slot van de wedstrijd terug het veld op, hoewel de teamdokter hem dat afraadde. Wat later scoorde hij het doelpunt van de kwalificatie. In de halve finale bleek Bayern München te sterk. Een jaar later greep de 26-jarige Claessen net naast de Gouden Schoen. Hij werd in de einduitslag tweede, na laureaat Fernand Boone.

Op het einde van het seizoen 1967-’68, toen hij samen met Paul Van Himst topschutter werd in de Belgische eerste klasse, verkaste het enfant terrible naar het Duitse Alemannia Aachen. Voorzitter Leo Führen had veel geld (300.000 Duitse Mark) op tafel gelegd voor de Belgische spits. Claessen werd de eerste Belg ooit in de Bundesliga. Aangezien Aken op zo’n 50 km van Luik ligt, werden de wedstrijden van Alemannia Aachen regelmatig bijgewoond door Belgische supporters.

Claessen voelde zich in zijn sas bij Aachen, maar kreeg in het najaar van 1968 een zware klap te verwerken toen zijn ouders stierven. Pas enkele maanden later presteerde hij terug op een hoog niveau. Onder zijn impuls werd het bescheiden Aachen vice-kampioen. Enkel Bayern München deed dat seizoen beter.

In geen tijd had hij ook in Duitsland de reputatie een playboy en levensgenieter te zijn. Toen trainer Michel Pfeiffer ontslagen werd, stelde de club de strenge leermeester Georg Stollenwerk als zijn vervanger aan. De nieuwe aanpak lag Claessen niet. Bovendien zorgden talloze blessures ervoor dat hij niet vaak meer aan spelen toekwam. In de ogen van de Duitse supporters was hij een mislukte transfer. Toen Aachen in 1970 degradeerde, keerde Claessen terug naar België.

Roger belandde bij Beerschot VAV, maar ook daar werd hij geteisterd door een zware knieblessure. Beerschot won in 1971 de beker, maar Claessen zelf kwam in de finale niet in actie. In 1972 ruilde hij Beerschot in voor Crossing Schaerbeek, waar hij tot verdediger werd omgevormd. Met de Brusselse club degradeerde hij in 1972 naar tweede klasse. Nadien speelde hij nog enkele jaren voor derdeklasser RJS Bas-Oha, en werd er ook speler-trainer. Tijdens zijn laatste jaren als voetballer opende hij ook een café. Hij sloot zijn actieve carrière af bij Sankt-Vith en Queue-du-Bois. 

In totaal kwam hij 17 keer in actie voor de nationale ploeg.

Na zijn voetbalcarrière leefde hij meer teruggetrokken. In zijn vrije tijd trainde hij enkele jeugdploegen bij “zijn” Standard de Liège en organiseerde hij poëzieavonden. Claessen was al van jongs af geïnteresseerd in literatuur. Op 3 oktober 1982 werd hij in zijn woning te Luik dood teruggevonden. Hij stierf aan een hartaanval na het combineren van valium en alcohol. Claessen werd 41 jaar. Een kwarteeuw na zijn dood onthulde Sport-Voetbalmagazine dat hij zelfmoord had gepleegd.

In 1998 werd hij door de supporters van Standard verkozen tot Standardspeler van de eeuw.

Bron: Qampina

Foto’s: Autographworld, Ostbelgien Direkt, Panini Football 1972-’73   

Bij Standard Luik

Bij Allemania Aachen

Bij Crossing Schaarbeek